IMG_1681.JPG

 

 

 
 

Terence Roelofsen at the official opening Utrecht Central Station. 

 

13007085_1715866698682332_6651523546752165380_n.jpg

ZANGER & SCHRIJVER

 

Terence Roelofsen is een zanger en schrijver die begin 2016 begonnen is met het schrijven van zijn eigen liedjes, hij deed reeds mee met De Beste Singer-Songwriter van Utrecht en kreeg een eervolle vermelding tijdens Giels Talentenjacht
Terence stond twee keer op het podium met de Amerikaanse artiest Michael Franti (Theater Nationale in Brussel) ( Paard van Troje in Den Haag ) en onlangs mocht hij spelen tijdens de opening van het vernieuwde Utrecht Centraal station.

 

 Terence schrijft al zijn eigen liedjes zelf, maar daarnaast ook gedichtjes, columns en quotes.

Op dit moment is hij bezig met het opstarten van een nieuw project; een band die soulvolle dansbare pop muziek gaat maken met elektronische invloeden.

Terence woont in de binnenstad van Utrecht en staat aan het begin van een nieuw hoofdstuk in zijn leven.

 

 

20 Oktober ADE, Into the woods weekender, Amsterdam.

22 Oktober ADE, Into the woods Hangover, Amsterdam.

2  November Zimihnc Sessions, Utrecht.

30 November Songwriters Guild Live, Amsterdam.

 

 

 

 

 
13886896_10208709186820963_5073414365731254642_n.jpg

Instagram Feed

Behalve columns schrijft Terence ook rijmpjes en spreuken onder de naam MiliTerence :)

 

Als ik jouw feestjurkje was,
dan zou ik mijzelf van kant maken.

   -Militerence-

 

FENDER
Ik wil haar niet bespelen,
ik wil haar beminnen
zodat de klank van mijn hart,
het geluid is wat haar doet zingen.

     -Militerence-

 

Jij bent mijn slaapgebrek,
dat klinkt heel gek
want ik ken je pas net.
Maar ik weet zeker dat het beter slaapt
Als jouw lichaam avond na avond,
de mijne raakt..

     -Militerence-

 10 FEBRUARI 2016 COLUMN, Frisse Mosterd (Horeca krant)

COLUMN: Tapas be like.

Het waren kleine hapjes, maar het voelde als een leeg bord, als cacao op een decafé cappuccino of een foodtruck met panne terwijl je geen lid bent van de ANWB. Als een muur van trage wandelaars op de Vismarkt die op hun beurt een hartverzakking krijgen als ze weer bijna een fiets in hun nek hebben hangen.

‘Meneer! Meneer!’ riep een vrouw met schelle stem terwijl ik met een oude man aan het afrekenen was. Ik kom zo bij u mevrouw. Ze bleef ondertussen zwaaien met haar armen alsof ze in een door Guus Meeuwis uitverkocht stadion was. Ik liep aardig en professioneel naar de dame in spe die van de vijf vrije tafels had gekozen voor de enige tafel die nog vies was en volstond met de vuile vaat van de vorige gasten.

‘Wat kan ik voor u doen?’ ‘Kun je deze tafel even schoonmaken en heb je sojamelk?’ Ik moest haar al schoonmakend teleurstellen en geloof me dat is iets wat ik niet graag doe. Toen veranderde haar stemgeluid in een heksige toonladder met een hoop orale ontlasting en de laatste woorden dat het een belachelijke tent was en dat ik dat mijn baas mocht gaan vertellen. Stiekem dacht ik van binnen; ik vind jouw glutenvrije mening niet broodnodig en de stress die je aantrekt, smaakt zuur en doet mij niet zoveel. Maar het deed mij wel wat.

Er is een hoop ellende in de wereld en de mens gaat soms veel te snel. Laten wij, de Horeca, een hoeksteen van de samenleving zijn waar open armen ontvangen tot op zekere hoogte en de koude kille klanken buiten houden. We mogen de mensen soms best genuanceerd opvoeden zonder denigrerend of beterwetend over te komen. Want Utereg mn Stadsie daor gebeurd van alles waat! Maar houdt je hoofd cool en denk om je hart. Als ik de berichtgeving mag geloven, dan moeten we leren omgaan met de uitbreiding van de groepen toeristen die apart willen afrekenen en of je ook nog even precies kan onthouden wat hij of zij gegeten en gedronken heeft. Maar ach, het is dan weer bijna lente en hier en daar lopen er hele mooie tropisch-talige poppetjes bij. Loop op zo’n zonnige dag even de gracht op en geniet van de laatste zonnestralen met je ogen dicht, terwijl de volle terrassen als muziek in de oren klinken.